Mad Dog Mattis: oude wijn in nieuwe zakken

dec 15, 2016 by

Mad Dog Mattis: oude wijn in nieuwe zakken

De keuze van Trump voor James Mattis is in veel opzichten opmerkelijk. Het geeft een aantal aanknopingspunten welke richting de Amerikaanse buitenlandse politiek op dreigt te gaan.

 

Ten eerste is James Mattis een militair. Dat is opmerkelijk, want de reden voor een burgerregering is om het leger in te teugelen. Op zich hoeft het niet alles te zeggen, maar Amerika heeft in tegenstelling tot Israël geen traditie om militairen op hoge regeringsposities te benoemen. De bijnaam ‘Mad dog’ Mattis, die je in de mainstream media zag, geeft echter een verkeerd beeld. Mattis is verre van een impulsieve generaal: hij is zeer belezen en komt bedachtzaam over.

 

Ten tweede is James Mattis een marinier. De Mariniers spelen een speciale rol binnen het Amerikaanse leger, omdat ze tot de marine behoren ondanks het feit dat ze opereren als normale grondtroepen. Mariniers zijn zeer trots en beschouwen zichzelf als een elite – veel harder maar ook veel intellectueler dan hun kameraden van de landmacht. Mattis zal meer affiniteit hebben met de marine als geheel dan met het leger en de luchtmacht, net als Trump overigens.

 

Mattis’ achtergrond als Marinier zal ook zijn wereldbeeld hebben bepaald – hij bracht zijn hele militaire loopbaan bij de Mariniers door (1969-2013). Zo zijn er een drietal gebeurtenissen in de recente geschiedenis van de Mariniers die een enorme animositeit jegens Iran hebben opgewekt:

 

  1. de gijzeling van Amerikaans ambassadepersoneel in 1979, waaronder Mariniers, en de mislukte bevrijdingspoging van het Amerikaanse ambassadepersoneel in 1980 (Operation Eagle Claw), waarbij 8 Mariniers om het leven kwamen;

 

  1. de aanslag op de kazernes van de Mariniers in Beiroet in 1983, waarbij meer dan 200 Mariniers om het leven kwamen en waarvan wordt vermoed dat Iran er achter stak;

 

  1. de gevangenneming van Mariniers in de Perzische Golf eerder dit jaar.

 

Mariniers hebben een appeltje te schillen met Iran en dat is volledig in overeenstemming  met Trump, die ook niets moet hebben van Iran. Dat is een opmerkelijke beleidsrichting, maar eentje die wel overeenkomt met de neo-conservatieve agenda om alle regionale machten in het Midden-Oosten, behalve Israël, een kopje kleiner te maken: Irak, Libië, Syrië en Iran.

 

Je kiest als Amerikaanse president ook je personeel uit, dat het beste is toegespitst op het beleid dat je wenst te volgen. De keuze van Mattis als Minister van Defensie is waarschijnlijk ingegeven door een voorziene grotere rol voor de Mariniers in het Amerikaanse buitenlandbeleid. De Mariniers zijn van oudsher in twee geografische regio’s actief: het Midden-Oosten en Oost-Azië.

 

De Mariniers speelden een grote rol in alle grote Amerikaanse conflicten in Oost-Azië: China (1946-1948), Korea (1950-1954) en Viëtnam (1963-1973). Obama heeft de ‘pivot to Asia’ al in gang gezet en wederom zie je een continuïteit met de komende Trump-regering: een focus op Oost-Azië tegen China. Het telefoontje met de president van Taiwan was geen beginnersfoutje, maar een schot voor de boeg. Mattis is ook een gecalculeerde benoeming waaruit het grotere belang van de marine blijkt in het buitenlandse beleid en dat beleid zal zich toespitsen op Iran en China.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.