Ebru-affaire, dubbele nationaliteit en enkele loyaliteit

apr 26, 2016 by

Ebru-affaire, dubbele nationaliteit en enkele loyaliteit

Heel opiniërend Nederland staat op haar achterste benen, omdat een Turkse vrouw in Turkije is gearresteerd vanwege overtreding van de Turkse wet. Uiteraard is Erdogan een onbetrouwbare schavuit, maar wat Erdogan doet ligt feitelijk in het verlengde van wat de Turkse overheid al decennia doet. De hele Ebru-affaire draait niet om vrijheid van meningsuiting, maar om de dubbele nationaliteit en uiteindelijk om de Turkse loyaliteit.

In de huidige discussie doet men voorkomen alsof al het kwaad komt van Erdogan en zijn islamisering van Turkije onder het mom van: zie je wel, Erdogan is een dictator en de Islam is verwerpelijk. Zijn het dan geen geitenneukers daar in Turkije? Dit soort kinderachtigheid leidt af van het consistente beleid van de Turkse regering om een nationalistische buitenlandpolitiek te voeren: de Armeense genocide mag niet internationaal worden erkend, Turken in het buitenland moeten niet opgaan in de gastsamenleving en Turken in het buitenland dienen loyaal te zijn aan Turkije. Dit beleid is niet verbonden met de Islam, maar is een beleid dat zowel door de vroegere seculiere als de huidige religieuze Turkse regering wordt gevoerd.

Voor wat betreft de non-integratie van Turken in West-Europa is deze niet van gisteren. Vanaf het begin trachtte Turkije greep te houden op haar onderdanen in het buitenland: Turken kunnen moeilijk afstand doen van hun nationaliteit, Turken zijn verplicht om militaire dienstplicht te vervullen en Turken mogen niet Turkije beledigen (art. 301 van het Turkse wetboek van strafrecht).

Al deze zaken zijn daar bovenop nog eens met elkaar verweven. Afstand doen van de Turkse nationaliteit betekent in praktijk dat je niets mag erven uit Turkije en ook niet in Turkije mag worden begraven. Verder wordt het je heel moeilijk gemaakt als je als gekende Turk (bijvoorbeeld door je naam en geboorteplaats) je met een Nederlands paspoort toegang tracht te verschaffen tot Turkije. Het is gekend dat je in dat geval aan de grens wordt blootgesteld aan willekeur van de douanebeambten en niet hoeft te rekenen op Nederlandse consulaire steun. Verder kun je alleen afstand doen van je Turkse nationaliteit als je de Turkse dienstplicht hebt vervuld. Dat betekent feitelijk dat je een investering weggooit, vaak in de vorm van de afkoopsom van duizenden Euro’s. Zelfs in dat geval moet je je melden in Turkije voor een basisopleiding van 21 dagen.

Het is ook gekend dat het Turkse ministerie van godsdienstzaken, de Diyanet, sinds jaar en dag in Nederland actief en wel sinds eind jaren 70. De Diyanet is een ministerie dat rechtstreeks onder de verantwoordelijkheid valt van de Turkse premier. Alle islamitische voorgangers (imams) en geleerden in Turkije worden sinds 1924 opgeleid door de Diyanet en zijn als gevolg hiervan in Turkse ambtelijke dienst. De meeste Turkse moskeeën in Nederland vallen onder de Diyanet en worden zodoende rechtstreeks vanuit Ankara aangestuurd. De imams zijn Turkse ambtenaren op Nederlandse bodem die er voor zorgen dat de Turkse schaapjes Turks blijven door in het Turks te preken en het Turks belang voorop te stellen, doorgaans dat van de zittende regering.

Nu gaan de meeste Turkse jongeren niet meer naar de moskee, maar de Turkse loyaliteit is nog steeds een wettelijk gebod, namelijk via artikel 301 van het Turks wetboek van strafrecht, dat wil zeggen het beledigen van Turkije, Turken en de Turkse regering. Deze wet is vooral bekend vanwege haar toepassing in de ontkenning van de Armeense genocide. De Turkse regering heeft namelijk zich op alle mogelijke manieren al sinds decennia verzet tegen de erkenning van de Armeense genocide, dat wil zeggen dat deze überhaupt heeft plaats gehad (dus los van de schuldvraag). Dit wetsartikel is echter veel omvattender: een persoon die publiekelijk de Turkse natie, de Turkse overheid (inclusief politie, justitie en het leger) of het Turkse parlement beledigt hangt een gevangenisstraf boven het hoofd. Het is dus wettelijk verplicht om zich nooit publiekelijk laatdunkend uit te laten over Turkije, de Turkse regering of zelfs maar je landgenoten.

Uiteraard heeft dat wettelijke verbod in Nederland vooralsnog weinig gevolgen, alhoewel Turken in Nederland maar het zekere voor het onzekere nemen. In Turkije is namelijk alles mogelijk en ben je als Turk overgeleverd aan de Turkse autoriteiten. Ditmaal gaat de Turkse regering echter veel verder dan alleen het opleggen van loyaliteit aan Turken. Zij trachtte onlangs nog via haar consulaten in het buitenland haar onderdanen in te zetten om belediging van de Turkse president te melden. Nederlanders voelen zich hierdoor -terecht- bedreigd, maar deze bedreiging geldt des te meer voor Turken in Nederland en elders in Europa. Zo bestaat er in België een informele zwarte lijst van 1200 Turken die Turkije niet meer in mogen.

De hele affaire rond Erdogan’s belediging en Ebru’s arrestatie heeft nog maar weer eens aangetoond wat voor ellende wij onszelf op de hals hebben gehaald met de massa-immigratie uit Turkije in de jaren 1960/70 en welke gevolgen het toekennen van de Nederlandse nationaliteit aan Turken nu heeft. Hierdoor zijn er honderdduizenden Turken neergestreken, die doorgaans meer loyaal zijn aan Turkije dan aan Nederland. Dat thema hebben we al eerder aangestipt in een artikel waarin we aantonen dat Turken in Nederland hier links stemmen en voor Turkse verkiezingen rechts. Hier wordt met andere woorden de tolerantie gepredikt, maar het eigen land moet wel lekker Turks blijven: Turkije voor de Turken en Nederland voor Jan en alleman.

Voor wat betreft Umar kan de Nederlandse overheid vrij weinig doen. Zij is een Turkse onderdaan die in Turkije wordt aangeklaagd voor de overtreding van de Turkse wet. Turkije zal haar niet loslaten omdat er anders een precedent wordt geschapen waarin Turkije in eigen land bij de vervolging van een eigen onderdaan het onderspit delft tegenover het buitenland, in dit geval een nietig land als Nederland. Het moderne Turkije is juist ontstaan uit de onvrede dat buitenlandse mogendheden straffeloos konden ingrijpen in Turkije, dat staat los van de vraag of Turkije seculier dan wel religieus is. Dat is een kwestie van nationale eer, een eer die in Turkije boven alles prevaleert en hier niet.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.