Wat zegt het opkomst van FN over Frankrijk?

dec 7, 2015 by

Het FN is er in geslaagd om in maar liefst 6 regio’s als eerste uit de bus te komen en de populairste partij van Frankrijk te worden. Dit is niet dankzij een rechts-radicaal programma, zoals vader Le Pen ooit voorstond, maar juist van een normalisering van het FN dat steeds meer aansluit op wat veel -zo niet de meeste- Fransen denken.

In de jaren 1970 was de FN een rechts-radicale splinterpartij die vooral teerde op het ressentiment van groepen als traditionele Katholieken, oud-kolonisten uit Algerije en mensen die terugverlangden naar het Vichy-regime. Deze groepen spelen nu geen enkele rol meer binnen het FN van Marine Le Pen, die ook haar vader publiekelijk samen met deze groepen aan de kant heeft gezet. In haar entourage wordt achter gesloten deuren gesproken over ‘Cathos de merde‘ (los vertaald: klote Katholieken).

Marine heeft zich losgeworsteld van de erfenis van haar vader: in 1997 trouwde zij nog in een traditionele Katholiek kerk en baarde ze vlak nadien drie kinderen, in 2015 is zij een vrouw die twee keer is gescheiden en ongehuwd samenleeft met haar partner. Zij is advocate en de belangrijkste vrouw in de Franse politiek geworden – ze is in alles een moderne, geëmancipeerde Franse vrouw. In dit licht is het protest van de ‘feministische’ groep Femen tegen Marine onbegrijpelijk.

Het FN is een partij geworden, die meer dan de mainstream partijen (de centrum-rechtse Republikeinen en de centrum-linkse Socialistische Partij), antwoord geeft aan de verzuchtingen van de Fransen: werkloosheid, massa-immigratie, afbraak van sociale voorzieningen, verlies van souvereiniteit aan ‘Brussel’ – stuk voor stuk thema’s die ook door een linkse partij zouden kunnen worden verdedigd. De gevestigde partijen hebben er geen antwoord op, radicaal-links evenmin.

Het enige antwoord op het FN vanuit de gevestigde orde is juist om de rangen te sluiten – het zogenoemde ‘republikeinse front’, een samenwerking tussen centrum-rechts en centrum-links. Dit is echter de dood in de pot – als centrum-links en centrum-rechts zo weinig van elkaar verschillen dat zij bereid zijn om uit het strijdperk te treden voor de ander, dan mogen we ons afvragen waarom dit nog twee verschillende partijen zijn. Marine dreef al de spot met dit front door te spreken over ‘UMPS’ – een samentrekking van UMP (centrum-rechts) en PS (centrum-links).

Opmerkelijk is dat Marine Le Pen vooral goed scoort in gebieden die traditioneel links stemmen, zoals het oosten en het noorden van het land. Zij pakt daarbij vooral stemmen af van links en niet zozeer van rechts. De vraag die links zich zou moeten stellen is waarom Franse arbeiders niet meer stemmen op het brede palet van linkse partijen (in Frankrijk komen Trotskisten en Communisten nog op met afzonderlijke lijsten). Nog indringender is de vraag waarom centrum-links en centrum-rechts nooit een front vormen tegen radicaal-linkse partijen. Blijkbaar ligt de oppositie in Frankrijk daar niet meer.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.