Multiculturele samenleving als bourgeois-mentaliteit

jun 23, 2015 by

Multiculturele samenleving als bourgeois-mentaliteit

In Duitsland is er een discussie ontstaan naar aanleiding van het succes van Pegida dit voorjaar. Kerken en culturele instellingen bekennen zich tot een ‘bonte’ en ‘wereld-open’ samenleving. Het zijn typische uitingen van een zelfgenoegzame burgerij voor wie de eigen moraal nader is dan het eigen volk.

Hoe wereld-open is de multiculturele samenleving eigenlijk? In de praktijk leidt het tot twee scenario’s:

1. De migranten verliezen hun cultuur en gaan op in de dominante inheemse cultuur;

2. De migranten houden vast aan hun eigen cultuur en keren zich af van de dominante inheemse cultuur.

De multiculturele samenleving is dan ook een contradictio in terminis (in strijd met zichzelf): culturen sluiten elkaar bij voorbaat uit. Cultuur is een mechanisme ter onderscheiding van andere culturen. Zo sluit een religieus verbod op alcohol en varkensvlees van islam/jodendom een verbroedering met Duits bier en Engelse ham uit.

De enige wijze waarop de hierboven genoemde burgerij zich waant in een multiculturele samenleving is via de restaurantcultuur. Vaak wordt dit ook aangedragen als positief punt: dankzij de migranten hebben we een rijker aanbod aan restaurants. Op de keper beschouwd is het restaurant de meest vrijblijvende culturele ervaring: je gaat er vrijwillig heen, je betaalt voor je eten en na een uur (of twee) sta je weer buiten. Afgezien van het eten is er nauwelijks sprake van culturele interactie. In een Chinees restaurant spreekt het personeel vaak niet eens Nederlands, afgezien van getallen: nummer 10 met rijst graag.

Na zijn restaurantervaring gaat de ‘progressieve’ burger vol van zichzelf huiswaarts naar zijn mono-culturele wijk in de wetenschap dat hij zijn multiculturele plicht heeft vervuld. Opmerkelijk is dat de ‘progressieve’ burgerij zelf vooral geniet van cultuur waar vrijwel geen vreemdelingen zich toe aangetrokken voelen: in een grand-café, de concertzaal, de bibliotheek, de tennisclub, de theater- of cabaretvoorstelling, de culturele vakantie in Italië…  De multiculturele samenleving is wat dat betreft een één richtingsverkeer, een platonische liefde voor het vreemde, maar niet voor de vreemdeling. Die houdt men liever ver van zich.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.