Black privilege

jun 15, 2015 by

Black privilege

In Amerika is er nogal wat ophef ontstaan over de ‘ontmaskering’ van Rachel Dolezal. Dolezal is van puur Europese afkomst, maar heeft zich jarenlang voorgedaan als iemand van Afrikaanse afkomst. Sterker nog: zij stond bekend als een burgerrechtenactivist voor gekleurde mensen.

Na de transgender uitspattingen van Bruce ‘Caitlin’ Jenner op de omslag van Vanity Fair (what’s in a name?) is Amerika in de fase beland van transraciale identiteit – je bent wat hoe je je voelt. Rachel was geboren in een gezin met een Europese achtergrond, maar voelde zich meer Afrikaans. Ze trouwde met een ‘African-American’ (inmiddels is ze gescheiden na klachten van echtelijk geweld), hield van Afrikaanse cultuur en is zelfs professor in Africana Studies. Ze had steil blond haar, maar heeft inmiddels gekruld donker haar om haar nieuwe identiteit vorm te geven. Zelfs op haar census-formulier heeft ze zich aangemerkt als ‘zwart’.

Daar waar de transgender strapatsen van Jenner als ‘moedig’ werden aangemerkt door Obama, is het nu stil vanuit het Witte Huis. Dat is ook wel begrijpelijk, want Obama is in zekere zin ook een transraciale persoonlijkheid. De Amerikaanse journalist Steve Sailer heeft in een biografisch portret aangetoond dat Obama grotendeels is opgevoed in de blanke Amerikaanse cultuur en nooit een echte ‘African American’ was. In Chicago heeft hij nooit echt wortel geschoten in de zwarte gemeenschap en uiteindelijk is hij door blank Amerika omarmd als de zwarte zoals zij die graag zien – goed opgevoed, universitaire opleiding en zorgzame vader. Obama heeft nauwelijks iets gemeen met de gemiddelde zwarte.

Dolezal en Obama hebben ook gemeen dat zij maatschappelijk omhoog zijn gekomen door zich te gedragen als blanken maar zich te identificeren als zwart. In tegenstelling tot wat veel mensen in Europa denken is het wel degelijk voordelig om in de 21ste eeuw een zwarte identiteit te hebben. Voor kinderen is er de ‘head start’ (voorsprong) programma in het onderwijs, aangevuld met ‘Pell grants’ voor universitair onderwijs en met ‘affirmative action’ programmes voor overheidsbanen. Als je zwart bent en slim, dan gaan de deuren voor je open, want diversiteit is het motto tegenwoordig.

Met al deze programma’s en beleidslijnen is het de vraag of we kunnen spreken over ‘black privilege’. Op basis van ras zijn er namelijk allerlei voordelen die een grote invloed kunnen hebben op je loopbaan wat betreft onderwijs en kansen op de arbeidsmarkt.

Toch leven veel zwarte Amerikanen in armoede. Zwarten zijn oververtegenwoordigd in de misdaadstatistieken, niet in de laatste plaats als het om geweldsmisdrijven gaat. Desalniettemin wordt er altijd vergoeilijkend gesproken over ‘kansenarme’ jongeren die (nog steeds) lijden onder de erfenis van de slavernij. Hetzelfde geldt voor de recentelijke rellen en plunderingen. Ook dat kunnen we als een ‘zwart privilege’ beschouwen, namelijk dat slecht gedrag wordt goed gepraat, louter op basis van ras. De vraag is in hoeverre zwarten hiermee geholpen zijn.

Related Posts

Share This

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.