Waar het fout is gegaan met V&D

feb 10, 2015 by

Waar het fout is gegaan met V&D

Wekenlang is het bedrijf V&D al in het nieuws, vanwege betalingsproblemen. Dit weekend werd het voor V&D buigen of barsten en ze lijkt voorlopig te zijn gered. Echter toch, boze leveranciers die nog geld krijgen, en die zijn van groot langdurig belang. Want als die stoppen met leveren dat zou dan betekenen dat de winkels wel moeten sluiten. Want immers geen spullen, niets te verkopen. Hoe heeft het zover kunnen komen dat een Nederlands warenhuis met een prachtig verleden en een bijzonder sterke merknaam naar de afgrond is gegaan?

Op 1 mei 1887 opende Anton Dreesmann samen met zijn zwager Willem Vroom hun eerste gezamenlijke zaak in de Weesperstraat te Amsterdam. De winkel maakte naam met zijn ‘lage prijzen, contant betalen’-politiek. Al snel breidde de zaak zich uit naar andere Nederlandse steden en in 1912 openden Vroom en Dreesmann in de Kalverstraat het eerste moderne warenhuis van Nederland. Een warenhuis is een grote winkel, vaak met meerdere verdiepingen, die een uitgebreid assortiment aan goederen verkoopt, heel anders dan de kleinere zaken die zich specifiek op bepaalde productgroepen richten.

Het concept van het warenhuis zou anno 2015 verouderd zijn en niet meer werken. De moderne mens gaat niet meer rustig winkelen tussen een heel uitgebreid winkelassortiment, maar wel gericht en binnen een bepaalde productgroep. Of bestelt zijn producten al vanaf huis via het internet. Daarnaast zou de V&D in een moeilijke prijsklasse zitten, niet goedkoop, niet duur, oftewel lage inkomens gaan elders en de hoge eveneens. Dat zijn aldus de wijsheden van de kenners.

Ondanks de stevige analyses over waarom er bepaald strategische keuzes gemaakt moeten worden en hoe er meer klant kunnen worden getrokken, bijvoorbeeld met behulp van de moderne communicatiemiddelen, is de belangrijkste fout dat men het bedrijf heeft laten leegzuigen door Amerikaanse roversmaatschappijen. (durfkapitalisten) Daar zit de echte foute afslag richting de afgrond.

De V&D, onder welke ‘holding’ dan ook bezat namelijk een geweldig kapitaal, dat waren heel veel dure winkelpanden. Thans zijn deze panden, die staan op wat men ‘A-locaties’ noemt, in handen van vastgoedbeleggers, verzekeraars, pensioenfondsen en andere investeerders. Oftewel er moet huur betaald worden, dit kan natuurlijk nooit op tegen de jaarlijkse kosten voor het onderhouden van het pand, men is zo veel duurder uit…. nog los van een stevig onderpand voor mogelijk leningen dan men niet meer heeft.

Het is fout gegaan in 2004. De investeerder KKR koopt dan Vendex KBB, deze Amerikaanse investeringsmaatschappij haalde het bedrijf toen van de beurs. De durfkapitalist staat bekend als berucht, waardevolle delen van bedrijven worden overal verkocht voor snelle winsten. Eind 2005 wordt het vastgoed verkocht aan een consortium onder leiding van IEF. Weg prachtige panden.

De prijs van € 1,4 miljard die de Amerikanen — met enkele andere investeerders— in 2004 voor VendexKBB (twaalf winkelbedrijven waarin ook de V&D zit) betaalden, wordt uiteindelijk 2,4 keer terugverdiend. Van die twaalf bedrijven werden er in de periode tussen 2005 en 2010 tien verkocht. De totale opbrengst daarvan telt op tot €3,4 miljard. Een winst van €2 miljard

Dan wordt er nogmaals flink geschoven en beland de V&D in 2010 onder Sun Capital. Onder de nieuwe eigenaar daalt de omzet van V&D en wordt geen enkel jaar winst geboekt. In 2013 maakt V&D een nettoverlies van 42 miljoen euro op een omzet van 619 miljoen euro. Schuiven en uitknijpen op beurzen en later buiten het zicht door durfkapitalisten, een stijltje Angelsaksisch economisch denken, dat is de echte ondergang van de V&D geworden.

Related Posts

Share This

1 Comment

  1. Ruud Borgmeester

    Dank Sjors, voor deze leerzame analyse. Een waarvoor de leugenmedia geen enkele moeite doen die zelf te maken en het publiek erover te informeren.

    Verrassend was de rake kritiek van Juul Paradijs (recent bij TMG opgestapte hoofdredacteur) – in Nieuwsuur of een vergelijkbare uitzending.

    Ook hij wist dat de ‘sale-lease back’ truc bedoeld is om de poten onder zo’n bedrijf weg te maaien is.

    Bovendien dat het management al lang een volledig uitgewerkt business model hadden gemaakt om de gemoderniseerd verkoopconcept uit te rollen – wat stuitte op een njet van de kapintern van de roofkapitalisten.

    (stil hintend dat: het echt niet de bedoeling is het bedrijf overeind te houden; van leegroven te behoeden)

    Overtuigend was Paradijs vernietigend oordeel over de stilzwijende medewerking van onze – uit de staatsruif – etende Minister van EZ, Kamp.
    Die heeft immers de taak onze economie te beschermen tegen economische oorlogsvoering tegen ondernemingen in ons land.

    Je mag verder gaan;
    De minister faalt opzettelijk (van niks weten is geen excuus).
    Deze minister schaadt onze economie, werkgelegenheid, ons land.

    Niet minder dan 8.000 medewerkers beroofd van werk, inkomen, welzijn.
    Idd.: VUC-mentaliteit.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.