Charlie en Theo

feb 3, 2015 by

Minder dan een maand na de moord op de redactie is het tijd om te reflecteren. Wat de moord op Theo van Gogh ons leerde is echter dat zelfs na tien jaar de volledige waarheid waarschijnlijk nog niet boven tafel is gekomen. Voor veel Nederlanders was ‘Charlie’ een deja vu, want wij hadden al ‘Theo’ in 2004 gehad. Zijn er overeenkomsten? Of verschillen? Wat zijn de lessen?

Ten eerste is er een belangrijke opvallende overeenkomst: in allebei de zaken wisten de daders precies waar en wannneer zij hun slachtoffers konden treffen. Mohamed B. wist dat Theo op de fiets op die bewuste morgen door de Linnaeusstraat zou rijden. In Parijs wisten de schutters dat de eerste redactievergadering van het jaar op die bewuste 7 januari zou plaatsvinden. Hoe wisten zij dat?

Ten tweede volgden op beide aanslagen door het politieke establishment georkestreerde demonstraties. Slogans en draaiboeken lagen klaar om de bevolking te mobiliseren rond het politieke establishment. Bij leven werden ‘Theo’ en ‘Charlie’ weggezet als ‘islamofoob’, maar na hun overlijden werden het iconen van de ‘meningsvrijheid’, een vrijheid die juist door het establishment wordt gemuilkorfd.

Een groot verschil is dat in Nederland al vrij snel duidelijk werd dat de inlichtingendiensten Mohamed B. en zijn makkers al in beeld hadden. Alle betrokkenen werden getapt en voor de zogenaamde Hofstadgroep was een heel huis geprepareerd met microfoons om ze helemaal uit te luisteren. Hoe konden de inlichtingendienst met andere woorden niet weten dat Theo zou worden vermoord?

In Frankrijk moet zich nog uitwijzen in hoeverre de inlichtingendiensten op voorhand wisten wat er ging gebeuren. Toch zijn er al een aantal aanwijzingen dat er meer aan de hand is. Zo werd de identiteitskaart van een van de daders in de achtergelaten vluchtauto gevonden en liet de politie de broeders na een korte confrontatie wegrijden toen zij hen in een smalle straat tegenkwamen.

Een overeenkomst van de slachtoffers was dat zij bij leven door het establishment werden gezien als een gevaar voor de maatschappelijke vrede. De wijze waarop zij de Islam belachelijk maakten, hoe je daar ook over mag denken, paste in ieder geval niet in hun straatje. Nadien kwam er geen speciale bescherming van Islamcritici, niet in Nederland en ook niet in Frankrijk.

Gisteren was iedereen ‘Charlie’ en ‘Theo’, maar morgen is iedereen het al weer vergeten. Theo van Gogh’s films worden niet meer gedraaid en de Charlie van deze maand moet nog uitkomen. Wat zeker is dat een hoop zaken nog niet zijn opgehelderd. Wat Theo ons leerde is dat al die jaren er toch weer een nieuwe theorie kan opduiken. Vandaar dat ik de lezer deze fictie-docu kan aanraden: http://www.vpro.nl/programmas/2-11-het-spel-van-de-wolf.html

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.