Hoe onze overheid reageert op de islam-in-actie te Parijs

jan 11, 2015 by

Hoe onze overheid reageert op de islam-in-actie te Parijs

Deze vrijdag was ikzelf aanwezig bij de herdenking in mijn dorp over de gebeurtenissen die zich in Parijs hebben afgespeeld. De opzet van het samenkomen valt op, de burgemeester sprak in de buitenlucht voor het stadhuis, in de hoek naast hem enkele imams en daarom heen een luisterende massa mensen. Dit geheel omringt met een overdaad aan politieagenten. Allemaal keurig aan het luisteren naar de toespraak en klappend wanneer nodig.

Het publiek bestond bijna exclusief uit Nederlandse burgerij, die blijkbaar hier interesse in hadden óf zelf persoonlijk op deze wijze door de burgervader werden gekalmeerd. De toespraak betrof een zielloos betoog over vrijheid van meningsuiting, democratie en dat we geen geweld moeten gaan gebruiken. Met daarbij nog wel de bijzin dat er nog natuurlijk wel de anti-discriminatiewetgeving is en dat je nog wel mensen mag aangeven bij de rechtbank, wanneer je vindt dat ze onprettige uitspraken doen. Men ziet hier dus niet iets tegenstrijdigs in, wellicht heeft het van doen met het feit dat deze specifieke wetgeving enkel de oppositie treft.

Opvallender zijn bovenal de ondernomen stappen vanuit enkele Ministeries, vrijdagmiddag 9 januari hebben vicepremier Asscher en minister Opstelten van Veiligheid en Justitie namelijk gesproken met vertegenwoordigers van diverse gemeenschappen. Voor wie dus denkt dat we in Nederland in een land leven waarin we allemaal hetzelfde waard zijn, toch niet.. er zijn namelijk meerdere gemeenschappen. En naast de gemeenschapsklasse die de touwtjes in handen heeft gaat het dan vooral om de etnische minderheden die van belang zijn.

Niet minder dan weerzinwekkend zijn de gecommuniceerde resultaten van deze gesprekken. Men heeft niet, zoals je zou verwachten, eens streng geïnformeerd waarom er onder de moslims zoveel mensen zijn die zich misdragen, maar de wijze Ministers hebben het omgedraaid en komen met verhalen over moslimhaat en andersoortig haat. Om af te sluiten met nog maar weer eens leeg pleidooi voor vrijheid, wat dan ook moge betekenen in de ogen van regerende klasse.

Het is duidelijk dat 31 jaar nadat het minderhedenbeleid op de Ministeries is ingevuld en uitgewerkt er helemaal niets is veranderd en deze tragische gebeurtenis helemaal wordt gebogen om toch aan het beleid vast te houden. Dat er nu tekenaars zijn vermoord die perfect op de borrels zouden passen van de partijen die thans reageren, zegt ook wel het nodige; men is bereid veel op te offeren voor de goede zaak.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.