Theo van Gogh, bespiegelingen 10 jaar na zijn dood

nov 2, 2014 by

Theo van Gogh, bespiegelingen 10 jaar na zijn dood

Een ding is zeker – Theo van Gogh spaarde niemand: Christenen (Jezus was de ‘rotte Vis van Nazareth’), Joden (‘copulerende gele sterren in de gaskamer’) en dus ook Moslims (‘geitenneukers’ ). Het leverde hem meerdere veroordelingen op vanwege anti-semitisme en een speciale vermelding op de website van de Anne Frank Stichting. Van Gogh was een hartstochtelijk polemist en godsdienstcriticus. Als hij zich eenmaal in een discussie had gemengd, dan gaf hij daar zijn hele hart en ziel aan.

Eigenlijk is het opmerkelijk dat hij nooit door links is omarmd als vrijdenker. Wel integendeel, op Joop.nl wordt Theo gezien als uiterst rechts (‘reactionaire, uiterst rechtse bohème’). Hij was immers een bewonderaar van Pim Fortuyn, ook iemand die als extreem-rechts werd gezien. Dat is zeer aanvechtbaar. Fortuyn kwam juist intellectueel voort uit het linkse academische milieu van de Rijksuniversiteit Groningen en was jarenlang lid van de PvdA.

Godsdienstkritiek was historisch een kenmerk van links. Fortuyn en Van Gogh vonden elkaar in de afkeer van de Islam, dat zij zagen als een bedreiging voor progressieve waarden als gelijkheid van de vrouw, acceptatie van homosexualiteit en vrijdenkerij. Het is de radicaal-linkse dwaling dat Moslims migranten zijn en dus zielig, die Van Gogh en Fortuyn doet belanden in het ‘rechtse’ kamp. Migranten wordt door radicaal-links alles vergeven: nationalisme, godsdienstfanatisme, veelwijverij, eerwraak, gescheiden loketten, etc.

Alhoewel Van Gogh zich bewust was van de gevaren van de Islam, was hij soms naief in zijn persoonlijk leven. Zo nam hij geen persoonlijke veiligheidsmaatregelen, zoals het afwisselen van fietsroutes of een meer onherkenbaar profiel. Dat werd hem op 2 november 2004 fataal toen hij gewoonte trouw door de Amsterdamse Linnaeusstraat fietste. Hij werd opgewacht door een boze moslim die hem koelbloedig neerschoot ondanks zijn pleidooi voor genade.

De overheid had na de moord op Fortuyn, toen tienduizenden mensen spontaan de straat opgingen, een draaiboek gemaakt en dat bleek de dag erna. Op de Dam in Amsterdam was een grootse herdenkingsbijeenkomst ingericht, georganiseerd door PvdA-campagnebureau BKB, waarop Job Cohen -de aartsvijand van Van Gogh- het hoogste woord voerde omringd door politieke tegenstanders van Van Gogh: Wouter Bos (PvdA), Femke Halsema (GL), Boris Dittrich (D’66) – politici die de islamisering wel OK vonden of gewoon wegkeken.

Sinds Van Gogh is de kritiek op de Islam teruggedrongen tot de politiek van Geert Wilders. Geen enkele kunstenaar of intellectueel durft meer zo openlijk kritiek te leveren, uit angst voor Justitie en uiteraard de volgelingen van de Profeet. Hij was de Gerard Reve, beroemd van het Ezeltjesproces, van onze tijd, maar Van Gogh kwam daarentegen niet in de canon van het Humanistisch Verbond. Theo, we missen je, elke dag nog.

Hieronder een video gemaakt door de muze van Theo van Gogh over de dubieuze rol van de AIVD rond zijn moord:

1 Comment

  1. appie b. broek

    Dat schijnt nog een heel gedoe geweest te zijn om toch maar in godsnaam ‘linkse’ politici op het podium te krijgen voor die bijeenkomsten n.a.v. de moord op Van Gogh. Kan daar niet eens een boekje over verschijnen? hoorde dat met name Felix Rottenberg hier een belangrijke rol heeft gespeeld. hij was zo’n beetje de mental-coach van Job Cohen, die, om het helemaal mooi te maken, een paar maanden later door een Amerikaans weekblad zou worden uitgeroepen tot ‘burgemeester van het jaar’ of zo iets. Is dit soms ook het werk van Rottenberg, zou mij niets verbazen!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.