Opzij werkgepeupel, hier komt de powervrouw

nov 18, 2014 by

Opzij werkgepeupel, hier komt de powervrouw

Herna Verhagen, voorzitter van RvB van PostNL, is door het maandblad Opzij uitgeroepen tot machtigste vrouw van 2014. Als  “ijzersterke CEO” zou zij het postbedrijf van staatsbedrijf tot financieel gezonde organisatie hebben veranderd. Is zij werkelijk een rolmodel? En wat heeft zij betekend voor de vrouwen in haar bedrijf?

Verhagen heeft sinds 2007 gewerkt als ‘director Group Human Resources‘. Dit was vijf jaar na de privatisering van PTT Post in 2002 en een jaar na de beursgang, waarmee het bedrijf werd omgedoopt tot TNT Post. Deze veranderingen maakte de posterijen van een semi-ambtelijke baan tot een kapitalistisch bedrijf. Geld kwam op de eerste plaats, arbeid op de laatste.

Dat laatste was de taak waarin Verhagen een grote rol speelde. In 2001 werd in het Masterplan Kostenflexibilisering ontwikkeld om honderden miljoenen te besparen tot 2012. Bij het aantreden van Verhagen in 2007 werd aangekondigd dat wellicht 11.000 van de 58.000 banen zouden verdwijnen. Zij was de vrouw die duizenden werkmensen op straat zette. Dit was onderdeel van een veelomvattende operatie om de arbeidsvoorwaarden af te bouwen.

Van oorsprong was het beroep van postbode de best-betaalde baan voor ongeschoolde arbeiders. De bovengenoemde ‘kostenflexibilisering’ maakte niet alleen een einde aan de goede arbeidsvoorwaarden voor postbodes, maar betekende ook het einde van de postbode an sich. Verhagen heeft als hoofd van de HR er voor gezorgd dat postbezorgers tijdelijke goedkope arbeidskrachten zijn geworden, die in deeltijd werken.

Uiteraard heeft de concurrentie van postbezorgbedrijven meegewerkt aan deze ontwikkeling, maar de afbouw van de arbeidsvoorwaarden van de postbodes staat in schril contrast met de miljoenen die worden uitgestrooid over het management. De beursnotering van het bedrijf versterkte nog dit contrast. Zo kreeg TNT-topman Peter Bakker een vertrekpremie van 9 ton en werd er 12 miljoen besteed aan het opkopen van aandelen en opties van andere managers.

Verhagen is het symbool van de scheef getrokken vrouwenemancipatie. Zij verdient tonnen in haar managementfunctie, terwijl de post tegenwoordig voor een appel en een ei wordt rondgebracht door huisvrouwen die wat bij proberen te verdienen. Verhagen is de exponent van wat Hector Reban terecht bekritiseerd heeft als het parelkettingfeminisme: de bourgeoisvrouw die ook graag net als haar man wil regeren over sidderende arbeiderslegers.

Het feminisme is verworden tot een perversie, waarin betaalde arbeid wordt gezien als de ultieme ontplooiing van de vrouw. En dat terwijl betaalde arbeid voor de meeste vrouwen betekent dat zij aan het ziekenbed staan of de lopende band. Of op de knieën de vloer moet boenen. Dit is niet het ideaal voor de vrouwen van de lagere klassen. De hoogopgeleide powervrouw is geen rolmodel maar een afschrikking, van hoe vrouwenemancipatieis afgedwaald.

De Franse filosoof Alain Soral geeft hier een sublieme ontledingen van het parelketting-feminisme en de inherente klassentegenstellingen:

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.