Ontstaan van onderklasse van werkende bijstandsgerechtigden

aug 31, 2014 by

Ontstaan van onderklasse van werkende bijstandsgerechtigden

Het aantal bijstandsgerechtigden is de afgelopen vijf jaar dramatisch gestegen. Sinds 2009 zijn er 120.000 bijstandsgerechtigden bijgekomen en staat het totaal op 426.000 volgens het CBS. Er dreigt een sociale onderlaag te ontstaan, die wordt uitgebuit wordt door overheid en bedrijfsleven.

Er was een bescheiden economische groei begin dit jaar, maar desondanks nam het aantal bijstandsgerechtigden met 13.000 personen gestegen. Hoe komt het dat de economische groei niet ten goede komt aan de onderklasse? Ten eerste is er de toenemende verplaatsing van industrie van Nederland naar Oost-Europa (NRC, 3 april 2014). Laagopgeleide arbeiders lijden onder de Europese eenwording door de oneerlijke concurrentie van lage lonenlanden in de Unie. Ten tweede is er een onderwijsprobleem, omdat er blijkbaar een gebrek is aan vakmensen. Laagopgeleide jongeren zijn vaak niet opgeleid naar de wensen van de arbeidsmarkt in de industrie.

Het zijn met name de jongeren die te kampen hebben met werkloosheid, waardoor zij bij hun ouders blijven wonen of in het slechtste geval in de bijstand belanden. Dat laatste is een vijver van goedkope arbeid geworden, waaruit zowel de overheid als het bedrijfsleven putten. Gemeenten gebruiken bijstandsgerechtigden soms wel voor 32 uur per week om allerlei werk te verrichten. Hierdoor verdienen gemeenten twee maal geld – bijstandsgerechtigden hoeven ze niet in dienst te nemen (en dienovereenkomstig uit te betalen!) en kunnen naar believen worden afgestoten.

Daarnaast worden bijstandsgerechtigden ook tijdelijk aan het werk gezet bij werkvoorzieningsbedrijven via de gemeente. Zowel de gemeente als het bedrijfsleven verdienen aan dit model van de exploitatie van goedkope arbeid: “werken met behoud van uitkering“. Gemeenten treden op als ‘ uitzendbureau’ en bedrijven als ‘werkgever’. Mensen zouden hierdoor hoegenaamd aan een baan raken, maar in praktijk verdringt vaak het de laagopgeleide van de arbeidsmarkt. Laagopgeleide arbeid dreigt in een vicieuze cirkel terecht te komen van onderbetaling en uitbuiting – voor jou tien bijstandsgerechtigden.

2 Comments

  1. De schrijver gaat ervan uit, dat mensen in de bijstand hetzij laag opgeleid zijn dan wel niet aansluiten op de arbeidsvraag. Maar de maatschappij als geheel, verantwoordelijk voor de politieke vraag , welke werkzaamheden moeten worden verricht in het kader van een betaalde baan, blijft buiten zijn kritiek. Bj gebrek aan vredesonderwijs en bijbehorende infrastructuur worden we nu haast weer een oorlog ingerommeld. Vrede stichten is ook een vakgebied. Itt dat zeer nuttige werk, staat de maatschappij wel toe, dat vuile financiele clowns en uitbuiters in bank jobs zeer hoge inkomens verwerven, die in geen verhouding staan met dier arbeidsproductiviteit. Zelf heb ik 30 jaar lang geweigerd om te werken voor een uitkering, want bij werk hoort loon, geen uitkering. Het gaat mij dan niet zozeer om de hoogte van het inkomen, maar om de fascistoide bureaucratische bemoeizucht met een uitkeringsgerechtigde. Als die dan ook nog moet werken in loondienst krijgt deze ook nog eens een werkgever om zijn nek hangen: Dubbele onderschikking aan grillen van bovengeplaatsten voor een hongerinkomnen!

  2. ik wil met bovenstaand commentaar natuurlijk niet diegenen die wel voor hun uitkering werken in de rug te trappen, maar ik wil duidelijk maken, dat en collectieve slavenmoraal de strijd voor betere arbeidsvoorwaarden sterk ondergraaft.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.