Hoe ziet de oorlog van de toekomst er uit?

jun 15, 2014 by

Hoe ziet de oorlog van de toekomst er uit?

De Tweede Wereldoorlog werd gekenmerkt door de opmars over grote oppervlakten van miljoenenlegers, begeleid door duizenden tanks en vliegtuigen. Het front was een duidelijk herkenbare doorlopende lijn op een landkaart. Ook het daarop volgende Oost-West conflict werd voorbereid als een dergelijke conventionele oorlog. Oorlog is echter ongemerkt veranderd. In dit stukje zal ik uitlegen waarom.

De door de Amerikanen geleide campagnes tegen Irak in 1991 en 2003 deden nog steeds doen voorkomen dat een moderne oorlog een zaak is van tanks die over grote vlakten oprukken tegen een duidelijk herkenbare vijand. De tank is echter 100 jaar na de introductie tijdens de Eerste Wereldoorlog een achterhaald wapen geworden. De meeste oorlogen worden tegenwoordig uitgevochten in omgevingen die nauwelijks geschikt zijn voor tanks: bergen, oerwouden, steden. De tegenstander heeft ook meer dan ooit de beschikking over anti-tankwapens.

De belangrijkste ontwikkeling is echter het verdwijnen van reguliere legers als de belangrijkste strijdmacht in conflicten. Tijdens de Koude Oorlog is deze trend al begonnen. De Amerikanen en Russen waren niet enthousiast om ver van huis hun eigen burgers op te offeren en wilden de kracht van hun legers sparen. Zij zetten doorgaans lokale strijdgroepen in, vaak guerilla’s. Deze vochten niet in uniform en waren vaak relatief licht bewapend, maar daarom niet minder effectief. Daar waar Russen en Amerikanen wel hun eigen troepen inzetten, leidden zij zware verliezen tegen deze irreguliere strijders (Vietnam, Afghanistan).

Het effect van de luchtmacht is ook beperkter geworden. Zoals gezegd zijn de strijders vaak moeilijk te onderscheiden van de burgerbevolking en het terrein. Dat maakt de inzet van de luchtmacht moeilijk, met name als de tegenstander er niet voor kiest om de strijd in het open veld aan te gaan. De luchtmacht is belangrijk voor de surveillance en het bombarderen van de bevoorrading, maar ook dat effect is beperkter geworden aangezien guerrilla’s vaak hun bases hebben buiten de landsgrenzen van het conflictgebied.

Tegenwoordig is het belangrijkste strijdgebied de stad geworden. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog zagen we al deze trend. De zware strijd om Budapest en Berlijn in 1945 luidde een nieuw tijdperk in, waarom de stad niet meer werd ontzien of ontruimd, zoals nog in 1940 met Parijs gebeurde. De zwaarste strijd wordt tegenwoordig gevoerd om de stad: Serajevo (1991), Mogadishu (1994), Fallujah (2004), Tripoli (2011), Aleppo en Damascus (2012-2014). Dat is logisch, want daar ligt de politieke en economische macht.

De recente opmars van de ISIS in Syria en Irak mag dan ook geen verrassing zijn. Lichtbewapende maar goedgemotiveerde milities die voortbewegen in pick-up trucks en communiceren met mobiele telefoons zijn het moderne gezicht van oorlogvoering. Zij bewegen en strijden snel en zoeken de zwakke plekken op om de vijand voortdurend uit balans te houden. Het is als in een boxwedstrijd waarin de lichte, snelle boxer de reus door een salvo van welgemikte en snelle klappen voortdurend verhinderd om te reageren.

De commando-structuur van de milities is plat en gebaseerd op charismatisch leiderschap in plaats van rangen en een systeem van autorisatie. Dit is een voordeel, want de soldaat oude stijl is gewend om te gehoorzamen en bevelen af te wachten, terwijl de militie-man initiatiefrijk is en handelt naar de omstandigheden. De militie lijkt hierdoor veel dynamischer dan het reguliere leger, dat in vergelijking lijkt op een log ambtenarenapparaat.

Het laatste aspect is de terreur. Moderne milities zijn er niet op gericht om gebieden lang en duurzaam te controleren. Zij moeten snel kunnen blijven bewegen, waardoor autoriteit wordt uitgeoefend door middel van  geweld, dodelijk geweld als het moet. Ook handelen zij niet volgens de Conventie van Geneve – krijgsgevangenen zijn ballast of hoogstens een ruilmiddel voor gevangenenruil. Dit heeft als effect dat milities bij voorbaat angst inboezemen, ook bij politie- en legereenheden.

De vraag is natuurlijk waar deze ‘moderne legers’, die milities vandaan komen. Ten eerste is het als het gevolg van zogenaamde ‘failed states’, dat wil zeggen staten waarin de politie en het leger niet of nauwelijks functioneren. In Afrika zie je dat het duidelijkste. Lokale krijgsheren nemen de autoriteit over met hun milities. Je ziet het nu ook in Oekraine waar lokale superrijken de beveiliging van hun bedrijven en eigendommen zelf bekostigen door beveiligingsbedrijven, desnoods uitgerust met zware vuurwapens.

Ten tweede is er de voortdurende stroom van jihadi’s uit het Arabische schiereiland. Zij volgen het voorbeeld van hun profeet Mohamed, die ook begon als guerrilla-strijder. In de Islamitische wereld is de stam nog altijd de primaire sociale eenheid en het gezag van de centrale overheid relatief zwak. Als dat laatste onder druk komt te staan, worden mensen teruggeworpen op hun stam en organiseren zij hun eigen milities. Die clusteren dan vervolgens samen onder een leider met juridische of geestelijke autoriteit, een sjeik of een imam.

Het huidige probleem is dat Westerse legers nog conventionele legers zijn. De huidige problemen in Irak en Afghanistan wijzen er op dat zelfs het modernste en best bewapende leger van Amerika niet in staat is om de moderne milities de baas te zijn. Ook in Somalia delfden de Amerikanen reeds het onderspit in 1994. De Russen en de Chinezen weten het daarentegen wel. In hun perifere gebieden, zoals Hong-Kong en de Kaukasus, werken zij met lokale zetbazen die weliswaar niet helemaal volgens de regeltjes werken maar wel onderhorig zijn.

De kwetsbaarste plek in de huidige Wester-Europese landen zijn niet de landsgrenzen, maar de grote steden, waarin grote migrantengroepen parallelle samenlevingen opbouwen. De politie heeft de grip op veel van deze clusters verloren en hun functie wordt overgenomen door etnische criminele syndicaten. Dat zag je in het begin van de 20ste eeuw in Amerika ook met met name de Italiaanse maffia. Het gevaar in West-Europa is dat deze syndicaten worden aangevuld met terugkerende jihadi’s en worden aangestuurd met subsidies uit olie-staten. Hierdoor ontstaan staatjes binnen de staat.

Concluderend zou ik wilen benadrukken dat het conventionele leger blijft bestaan zolang staten blijven bestaan. De moderne milities kunnen echter niet met dit soort soldaten worden bestreden. Moderne wapens zijn niet bijzonder effectief en de commando-structuur van het reguliere leger werkt verlammend op de inzet. Tegenwoordig zijn steden het belangrijkste doel en strijdterrein van de milities en het is dan ook zaak om een soort van strijdmacht die tussen politie en leger zweeft te scheppen – relatief kleine lichtbewapende en mobiele groepjes met een goede kennis van het terrein en de bevolking.

1 Comment

  1. Horatius

    We kunnen er dus vanuit gaan dat de 3e Wereldoorlog begonnen is sinds 9-11. Een oorlog tussen de politieke (dus radicale) Islam en de vrije Westerse samenleving. Aangezien deze wereldoorlog van een totaal andere signatuur is dan de vorigen, zijn er maar weinig mensen die dit als zodanig willen en kunnen zien. Het grote probleem is dat met een z.g. schone oorlog het Westen dit conflict nooit kan winnen van een tegenstander die letterlijk alles in de strijd zal werpen wat een (zieke) menselijke geest kan bedenken. Internationale Verdragen, Mensenrechten e.d. worden niet nageleefd vanuit religieuze overtuigingen, die in het kort gezegd inhouden dat in de strijd tegen ongelovigen per definitie ALLES is geoorloofd. De grote stromen vluchtelingen die dagelijks Europa binnenstromen vanuit Afrika en het Midden-Oosten zijn een wezenlijk onderdeel van een strategie die wordt gevoerd door diverse Islamitische terreurorganisaties; totale ontwrichting van de westerse samenleving door deze asielzoekers van moslimsignatuur. Per EU-verdrag is Nederland verplicht deze asielzoekers (inclusief leden van de 5e colonne!) een vaste verblijfstatus te verlenen. Op termijn worden hier en elders in Europa op deze wijze moslimenclaves gesticht met een vrij grote kans op grootschalige conflicten i.v.m. een streven naar een zekere vorm van autonomie.

    Een ander gevaar is dat b.v. de IS de beschikking zou krijgen over atoomwapens of chemische wapens. Naar mijn vaste overtuiging kan deze wereldoorlog alleen gewonnen worden door onze strijdwijze aan te passen aan die van de tegenstander.

    Dit kan problemen opleveren met de z.g. Linkse kerk die er wat naïeve denkbeelden op nahoudt over mensenrechten van terroristen, vrijheid van Godsdienst, de multiculturele samenleving, antidiscriminatie-wetgeving etc.

    Zaken die zeker gerespecteerd moeten worden in tijden van vrede en stabiliteit.
    In een wereldoorlog met de radicale Islam moet dit helaas tijdelijk worden opgeschort, anders zullen wij deze strijd onherroepelijk gaan verliezen.

Trackbacks/Pingbacks

  1. Podcast Vrije Tribune: zwaktes en sterktes van de NAVO | Vrije Tribune - […] Le mur de Bruxelles, tentative de l’OTAN de séparer la Russie de l’Europe – Hoe ziet de oorlog van…

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.