Wat is er mis met de Europese Unie, deel 2

mei 27, 2014 by

Wat is er mis met de Europese Unie, deel 2

Met de Europese verkiezingen rijst ook de vraag: wat doet de EU nu eigenlijk voor ons? Wat zijn de competenties en wat zijn de kosten? Deel twee van de gaat dan ook over het kostenplaatje en de efficiëntie van de EU. In de media sijpelen berichten door van verspilling, maar hoe zit het nu echt?

In onze podcast gaven we al een voorproefje van de discussie over wat de EU zou moeten zijn. Er was daarbij een zekere consensus over de relatieve machteloosheid van de EU: geen gemeenschappelijk buitenlands beleid, geen eigen leger, etc. Waar geeft de EU (budget 142 miljard) dan wel haar geld aan uit?

Ten eerste is er het landbouwbeleid, of eigenlijk het landbouwsubsidiebeleid. In 1985 ging nog 70% van het EU-budget naar landsubsidies voor Europese (maar voornamelijk Franse) boeren. Tegenwoordig is dat 30%, maar er gaat nog altijd 11% naar ‘plattelandsontwikkeling’, dus alles samen 41% voor het platteland. Weliswaar een daling, maar een economische sector die voor een groot deel drijft op subsidies is niet van deze tijd.

Als Europa nu zelfvoorzienend zou zijn wat betreft voedselvoorziening, dan was er wellicht een lichtpuntje, maar tot voor kort was Europa een netto-importeur van agrarische producten (pagina 1-2). Toch blijft de EU een van de grootste importeur van agrarische producten (pagina 7 en zie vorige bron pagina 2).

Ten tweede is er de regionale ontwikkeling dat voor 33% van het budget is gereserveerd, waarbij dus 11% plattelandsontwikkeling is inbegrepen. Het probleem hierbij is dat er een discrepantie is tussen het voormalige West-blok en Oost-blok. Het West-blok zijn netto-betalers en het Oost-blok zijn netto-ontvangers (zie afbeelding). Tevens is het Iberische schiereiland en de Griekse archipel (Griekenland plus Cyprus) is de ‘ontwikkelingszone’ gekomen.

De vraag die zich opwerpt is waarom we deze Oost-Europese landen in dit stadium van economische ontwikkeling hebben opgenomen in de Europese Unie. Nu is er een duidelijke tweedeling binnen de Unie tussen netto-ontvangers en netto-betalers, terwijl deze landen binnen de Unie als gelijkwaardige partners dienen te worden beschouwd. De vraag is hoe lang dit nog moet voortduren.

Ten derde is er de beloning van de EU-ambtenaren. De administratiekosten maken ‘slechts’ 6% uit van het EU-budget en het aantal EU-ambtenaren wordt geschat op 23.000 fte, maar dat maakt de verspilling er echt niet minder op. Zo zijn alle salarissen van EU-ambtenaren vrij van loonbelasting en sociale afdrachten. Bovendien krijgen EU-ambtenaren allerlei toelagen voor echtgenoten, kinderen en het feit dat ze in het buitenland wonen (over Europese gezindheid gesproken).

Meer dan 10.000 Europese ambtenaren verdienen zodoende meer dan de Britse premier David Cameron (142.000 Pond = 175.000 Euro per jaar netto), openbaarde de Britse krant Telegraph op 21 mei. Het is al genoegzaam bekend dat Europarlementariërs na 5 jaar zitting miljonair kunnen zijn, maar Europese ambtenaar zijn is blijkbaar ook verbonden aan een miljonairsbestaan. Zo ontstaat er een soort van nieuwe ambtenaren-adel die net als de Franse adel uit de 18de eeuw geen belasting betaalt en nauwelijks zinvol werk verricht.

De Europese Unie is verworden tot een institutie dat niet Europa als continentale grootmacht op de kaart zet, maar een armenhuis dat boeren en armzalige landen van geld voorziet door middel van een superrijk ambtenarenapparaat dat wordt gecontroleerd door politici die eveneens slapend rijk worden.

Related Posts

Share This

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.