Ons pensioenverdriet, deel 4

mei 15, 2014 by

Ons pensioenverdriet, deel 4

Naast ‘onze’ roverheid is er een nog groter gevaar voor onze pensioenvoorzieningen, namelijk de Europese Unie en meer bepaald de Europese Commissie. Dit orgaan regeert per decreet en ondanks al het rumoer in de media over de gele kaart zal het waarschijnlijk niet komen tot een georganiseerd verzet. Ten eerste dient voor een zogenaamde ‘gele kaart’ minstens een derde van de lidstaten mee te stemmen met het Nederlandse verzet. Ten tweede is een ‘gele kaart’ slechts een waarschuwing en dat zal de Commissie nauwelijks afschrikken. De Commissie heeft immers nog nooit een ‘rode kaart’ gehad en het politieke speelveld moeten verlaten. Maar wat voor gevaar loert er nu eigenlijk?

De Commissie wil het mogelijk maken dat pensioenfondsen gemakkelijker kunnen verhuizen binnen Europa. Dat wil zeggen dat ze zich gemakkelijker in andere lidstaten moeten kunnen vestigen. Ook zouden er nieuwe regels komen met betrekking tot de dekkingsgraad en het toezicht.

 

Voor wat betreft de verhuizingsmogelijkheden van pensioenfondsen is de motivatie schijnbaar redelijk – pensioenfondsen moeten meegaan met de toenemende arbeidsmobiliteit van de werknemers binnen Europa. In de praktijk komt het echter neer op het zoeken van de weg van de minste weerstand. Pensioenfondsen zullen zich bij voorkeur vestigen in landen waar de regels minder streng zijn. Aangezien het toezicht nog nationaal is geregeld en niet is geharmoniseerd binnen Europa is een nieuw Icesave-schandaal niet ondenkbaar. Er is immers altijd wel kleine landen die graag een oogje dicht doen bij het toezicht in ruil voor de vestiging van financiele bedrijven.

De dekkingsgraad zou volgens de Commissie ook meer moeten zijn gebaseerd op ‘risico’ dan op cijfers, dus principle-based in plaats van rule-based, met andere woorden zal om het principe gaan en niet om de letter van de wet. Dit zal ten koste van de dekkingsgraad, want die ligt nu in Nederland sterk verankerd, maar in de toekomst zal het als het aan de Commissie ligt vooral een kwestie zijn van het afwegen van risico’s in plaats van de zekerheid van de dekkingsgraad. Drie jaar geleden waarschuwde het FD overigens al in een artikel van 7 maart 2012 voor de ‘roekeloosheid’  van de Europese pensioenplannen.

Wat betekent dit voor Nederland en de Nederlandse arbeider? Ten eerste is er het risico dat de rijkgevulde pensioenfondsen naar het buitenland zullen verhuizen, waar de regels minder streng zijn, waardoor de Nederlandse financiele sector een flinke slag zal verliezen. Ten tweede zullen de pensioenfondsen gebruik maken van de risico-gebaseerde regelgeving om nieuwe pensioenproducten op de markt te brengen die gebaseerd zijn op defined contribution in plaats van defined benefit. Hierdoor komt het risico meer bij de pensioenopbouwer te liggen en dus minder bij het pensioenfonds en de werkgever. Dekkingsgraad wordt daardoor minder relevant.

Zoals we eerder schreven in onze serie over het pensioenverdriet worden niet alleen de pensioenen uitgehold (defined contribution/defined benefit), maar nu ook onze pensioenfondsen. Al eerder deed onze nationale roverheid een greep uit de kas en het is niet ondenkbaar dat de Commissie de pensioenfondsen wil losweken van het nationale toezicht om ze zo gemakkelijker te gebruiken voor Europese projecten, zoals het ‘redden’ van de Euro. Het Nederlandse parlement mag nu wel kamerbreed (behalve D’666 en DollarGroenLinks) tegen de Europese plannen zijn, maar zelf hebben ze ook meegewerkt aan de huidige situatie rond de hervorming van de pensioenen.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.