Het andere universum van goed en slecht, deel 1

mrt 30, 2014 by

Het andere universum van goed en slecht, deel 1

Soms wordt cultuur gezien als een soort bijzettafeltje (‘culturele achtergrond’), dat je naar believen kunt weghalen, of als een soort willekeurige factor (‘toevallige etnische afkomst‘). Cultuur is echter een manier van leven, dat van generatie tot generatie eeuwenlang is overleverd, en behelst doorgaans een eigen spectrum van goed en slecht . Als iemand met een andere cultuur wordt geconfronteerd, dan kan dat in het slechtste geval tot onoplosbare situaties leiden, waarin men beseft dat de vreemde ook wezenlijk anders is. Dan zie je dat niet elke cultuur eenieder naar dezelfde morele maatstaven meet of dat er geheel andere opvattingen zijn van goed en slecht.

De tragische schietpartij in Deurne, waarbij een juwelier gewond raakte en twee gewapende overvallers het leven lieten in een vuurgevecht laat dat duidelijk zien. Onder het Nederlandse publiek was er veel begrip voor het juweliersechtpaar, dat werd overvallen en dreigde het zuur verdiende geld van hun eigen bedrijf te verliezen aan een roofoverval. Er werd nauwelijks medeleven geuit met de roofovervallers, die volgens sommigen ‘ zochten naar goud, maar lood vonden’ en een ‘beroepsrisico liepen’.

Vanuit de Marokkaanse gemeenschap waren echter andere geluiden te horen. Niet van schaamte, maar van verontwaardiging. Niet voor het criminele gedrag van de roofovervallers, maar tegen de juweliers die hun have en goed verdedigden:

Uiteraard mogen we niet alle Marokkanen over een kam scheren, maar het is daarentegen ook niet de eerste keer dat Marokkanen een wel heel bijzondere moraal ten toon spreiden. In 2002 kwam in Venlo (niet zo ver van Deurne) Rene Steegmans om het leven door zware mishandeling van een Marokkaan, toen hij deze had aangesproken om niet met de scooter over de stoep te scheuren. Een interview met de Marokkaanse ouders zorgde destijds heel wat beroering, want er was geen zweem van schaamte voor wat hun zoon had gedaan. Ze vonden dat hij terecht geweld had gebruikt, want hij was immers beledigd (sic!). Sterker nog: de dood van Steegmans zou zijn voorbestemd, het was de wil van Allah. Maar het kan nog gekker.

Zo was er in januari 2005 de dood van Ali El Bejatti, die om het leven kwam bij een tasjesroof, terwijl hij zich nog dezelfde dag bij de rechter had moeten verantwoorden. Ali dacht snel met de scooter weg te kunnen komen, maar het (Surinaamse) slachtoffer reed achteruit achter hem aan en raakte de scooter, waardoor Ali tussen de auto en een boom terechtkwam. Ondanks dat Ali om het leven was gekomen bij een brutale roofoverval was er woede in de Marokkaanse gemeenschap en werd er zelfs een stille tocht georganiseerd, alsof hij door zinloos geweld om het leven was gekomen. Ditmaal was de wil van Allah blijkbaar niet in het spel.

Uiteraard kan er verdriet zijn bij de nabestaanden van een overleden crimineel, maar het is toch opmerkelijk dat bij Marokkanen de verontwaardiging over diens overlijden vaak groter is dan de schaamte. Als anderen slachtoffer zijn van Marokkaans geweld en criminaliteit, dan is er slechts onverschilligheid, maar als Marokkanen om het leven komen door hun criminele levenswandel dan is er woede en eist men genoegdoening. Ik weet niet welke moraal hier achter steekt, maar wat duidelijk is, is dat er in de Marokkaanse gemeenschap heel sterk in wij/zij wordt gedacht: zij zijn slecht, en wij zijn altijd goed. Eenieder die wel eens in conflict is geweest met Marokkanen kent dat maar al te goed – heb je ruzie met een, dan komen alras de broers, neven en vrienden even te hulp om jou een lesje te leren.

1 Comment

  1. dan nog maar eens uitleggen: de berbers hebben een volkse solidariteit en weten zich ook nog eens gesteund in de ummah, de gemeenschap der islam. westerlingen zijn geindividualiseerd maar vooral ook gekerstend en dat betekent, dat niet de ethniciteit voor opstaat, maar het persoonlijk geweten. Een collectieve schaamtecultuur kan niet samen gaan met een individualistische schuldcultuur. De ware schuldigen zijn zij, die deze multiculturele explosiviteit nog altijd ontkennen, verblind door hun christelijke moraal, die zegt dat alle mensen gelijk zijn voor God, terwijl hier duidelijk blijkt, dat daar hele volksstammen anders over denken: Wie niet tot ons volk behoort mag je beroven, woestijnnomadenmoraal.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.